In ons lichaam vindt een onzichtbare dans plaats. Atomen die bewegen, botsen en samen grotere moleculen vormen, zoals eiwitten. Met een gewone microscoop zie je die dans niet. Daarom gebruik ik een virtuele microscoop: computers zoals deze waarvoor ik modellen maak om de bewegingen van atomen en moleculen in beeld te brengen. Ik richt me daarbij op G-eiwitten. Dat zijn moleculen die in onze cellen onder andere de celgroei aansturen. Deze eiwitten kunnen als ze muteren tot ernstige ziekten leiden, zoals kanker. Met mijn virtuele microscoop, labonderzoek en kunstmatige intelligentie onderzoek ik hoe deze veranderingen de cel beïnvloeden. Zo leren we hoe we gericht medicijnen kunnen maken die deze veranderingen kunnen beïnvloeden of herstellen. Want als we de dans van atomen begrijpen, kunnen we hem wellicht ook opnieuw leren choreograferen.