Elke dag maken onze cellen miljoenen nieuwe eiwitten aan. Dat zijn lange ketens van aminozuren die eerst precies goed moeten vouwen voordat ze hun werk kunnen doen. Maar dat gaat niet altijd vanzelf: sommige eiwitten zijn lastiger te vouwen en naarmate we ouder worden gaat dit steeds vaker mis. Deze verkeerd gevouwen eiwitten kunnen samenklonteren in bijvoorbeeld het brein en daar bijdragen aan ziekten zoals alzheimer of parkinson. Daarom richt mijn onderzoek zich op chaperones, de hulpverleners van de cel. Zij begeleiden eiwitten bij het vouwen en proberen schade te herstellen als het toch fout gaat. Zo voorkomen ze dat er schadelijke ophopingen ontstaan. Ik bestudeer hoe deze chaperone-eiwitten te werk gaan en vooral waarom ze soms falen, want als we begrijpen waar het mis gaat, kunnen we nieuwe strategieën ontwikkelen om de opstapeling van geklonterde eiwitten te verminderen of zelfs te voorkomen. Zo komen we dichter bij het ontrafelen van de oorzaken van hersenaandoeningen als alzheimer en parkinson en hoe we die in de toekomst beter kunnen behandelen.